Suriname en de Nederlandse Antillen vanaf 1945

Willemstad is de hoofdstad van Curaçao. Aan de huizen kun je zien dat deze stad een bijzondere geschiedenis heeft. Je ziet er zoveel verschillende soorten huizen, zelfs Hollandse grachtenpanden. Willemstad was sinds 1635 een belangrijke haven en handelsstad voor Nederland. Curaçao is één van de zes Antilliaanse eilanden die deel zijn van het Koninkrijk der Nederlanden. Aruba, Bonaire, Saba, Sint Maarten en Sint Eustatius horen daar ook bij. Suriname sinds 1975 niet meer.

Alles veranderde na de oorlog

In de Tweede Wereldoorlog bleven Suriname en de Nederlandse Antillen vrij. Ze steunden Nederland en zijn bondgenoten militair. Ze zorgden ook voor grondstoffen, die belangrijk waren voor de oorlog: bauxiet en olie.
De band tussen Nederland en de koloniën in 'de West' (De Antillen en Suriname dus) veranderde totaal na 1950. Nederland bleef wel de baas, maar de bewoners mochten voortaan zelf over hun land regeren. De mensen kregen ook kiesrecht. Deze afspraken werden in 1954 opgeschreven in het 'Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden'. Dat is een soort grondwet .

Suriname wilde zelfstandig worden

Nadat steeds meer oude koloniën in Afrika en Azië zich hadden losgemaakt (van Engeland bijvoorbeeld) wilden steeds meer Surinamers hetzelfde. Het was begin jaren zeventig en Suriname wilde onafhankelijk worden. Helemaal zelfstandig zijn, niet langer een deel van Nederland. Nederland vond dat prima.

Nederland zou Suriname nog lang helpen

Joop den Uyl was toen minister-president en samen met Henck Arron stelde hij een regeling op. Arron was de minister-president van de Surinaamse regering. In zijn regering zaten verschillende partijen. Niet iedereen was het meteen eens met de regeling. Er werd veel over en weer gepraat, maar op 25 november 1975 was het zover. Iedereen was het ermee eens en Suriname werd onafhankelijk. Nederland beloofde Suriname nog heel lang extra geld te geven voor de ontwikkeling van het land.

Je moest kiezen: was je Nederlander of Surinamer?

De tijd voor de onafhankelijkheid was spannend. In Suriname wonen veel verschillende volkeren en de mensen wisten niet hoe de onafhankelijkheid zou verlopen. Ze waren onzeker over de toekomst van hun land. En dat ze moesten kiezen tussen Surinamer of Nederlander zijn, vonden ook veel mensen moeilijk. Door dit alles vertrokken rond 1975 meer dan 130.000 Surinamers naar Nederland.

De Nederlandse Antillen houden op te bestaan

De afspraken tussen Nederland en de Antillen bleven nog lang zoals ze in 1954 waren opgesteld. Aruba kreeg in 1986 een zogeheten 'Status Aparte'. Het is vanaf 1996 een zelfstandig land binnen het Koninkrijk. Sinds 2005 is ook met de andere eilanden gepraat over een nieuwe regeling. Op 10 oktober 2010 werd het 'Statuut' aangepast. De Nederlandse Antillen hielden op te bestaan. Curaçao en Sint Maarten zijn nu zelfstandige landen binnen het Koninkrijk der Nederlanden. De eilanden Bonaire, Sint Eustatius en Saba horen nog wel bij Nederland. Ze zijn een soort verre gemeenten van Nederland. Het Koninkrijk der Nederlanden bestaat sinds 10 oktober 2010 dus uit vier landen: Nederland, Aruba, Curaçao en Sint Maarten.

Geschiedenis en Nederlands zorgen voor een sterke band

Nederland heeft nog steeds een sterke band met Suriname, Curaçao, Aruba, Sint Maarten en de BES-eilanden. In deze landen wonen veel verschillende volken, ook Nederlanders. Hoe anders ze allemaal ook zijn, er is veel wat hen bindt. De lange geschiedenis samen, families die hier en daar wonen en de taal. Want hoeveel talen er ook worden gesproken, Nederlands is de gezamenlijke taal.